Ayten Abla'ya (Ayten Durak) konuk olduk. Ayten Abla kızı Sevgi ile birlikte bizi öylesine içtenlikle karşıladı öyle güzel ağırladı ki çok duygulandık. Asıl bizi duygulandıran da ziyaretimizin Necip Amca'nın (Necip Özbey) ölüm yıldönümüne denk gelmesi idi. Rukiye Teyzeyi ve Necip Amcayı sevgi ve saygıyla andık.
Birlikte olmanın keyfini yaşarken Ankara Doğanşehirliler Derneği olarak gerçekleştirdiğimiz etkinliklerimizi ve yer sorunumuzu da konuştuk. Yönetim Kurulu toplantıları için bile yer sorunu olduğundan bahsedince Ayten Abla "işte size yer" diye evinin kapılarının her zaman açık olduğunu belirtti. Bu sözü, yeri geniş ya da dar olsun farketmez ancak gönlü geniş insanlar söyler.
Öyle ikramlarda bulundular ki sanki Doğanşehir'de bir bayram yemeğindeyiz öyle hissettik.
Bu buluşmadan çıkan sonuç: Dernek etkinliklerinde bundan sonra daha fazla kadın göreceğinizden emin olun.
Tüm kadınların ama özellikle Doğanşehirli kadınların 8 Mart Kadınlar Gününü kutluyorum. Sevgiyle, Saygıyla...

Hepinizi saygı ve sevgi ile kutluyorum bu güzel ziyaretinizin ne kadar büyük bir erdem olduğunuı daha iyi anlıyorum devamını dilerim.

Yıl 1966.Doğanşehir'de komşumuz Değirmenci rahmetli Recep Hacı dayı ve eşi Fahriye Ablanın evi alevler içinde yanıyor.Hepimiz yardıma koştuk.Rahmetli Necip Özbey Amca ile ben evin arkasına bir merdiven kurarak dama çıktık.Kazma kürekle yangını söndürmak için damın toprağını yangının üzerine atıyoruz.Fahriye abla çevirmeye kurumuş bağ çubukları yığmış.O bağ çubukları öyle bir yanıyor ki,alevler göklere çıkıyor.Attığımız toprakla çevirmedeki alevler biraz azaldı gibi.Ama alevler bizim bacasında olduğumuz kısma da sirayet etmişti.Rahmetli Necip Amcanın "Kadir duvarın üstüne gel,odanın tavanı çöküyor."diye bağırdığını duydum.Birkaç saniye sonra tavan çöktü.İkimiz duvarın üzerinde kaldık.Sağımız solumuz alevler içinde.Necip Amca uyarmasaydı alevler içinde cayır cayır yanacaktım.Hayatımı ona borçluyum.Sonra duvarın üzerinde yavaş yavaş yürüyerek dama bitişik elektrik direğine geldik.Necip Amca önce benim direkten aşağı sıyrılarak kurtulmamı istedi."Amca önce sen in"dedim."Evladım sen gençsin,önce senin kurtulman gerekir." dedi.Beton elektrik direğine sarılarak aşağı doğru inmeye başladım.Alevler yüzümü yalıyor.Aşağı sarkarken bacağım dikenli,paslı demir ve tele geçti.Ayağımı ne yukarı çekebiliyorum,ne de aşağı.Elektrik direklerine çocuklar tırmanmasın diye demir çubuklardan saçaklar konulmuş,güvenlik önlemi olarak.Fahriye Abla da üstüne dikenli tel sarmış.Demir makas getirip demir ve telleri kestiler beni kurtardılar.Hemen sağlık ocağına götürüp tetanos iğnesi yaptırdılkar.Yangın evin diğer bölümlerine sirayet etmeden söndürüldü.Ben o gün Ankara'ya Gazi Eğitim'in sınavına gelecektim.Taksiyle Malatya'daki otobüse yetiştim.Ankara!da sınavı birincilikle kazandım.Sanırım herkesin hayır dualarını almıştım.

rahmetli babamın yakın dostlarından olan rahmetli necip amcamızın ölüm yıldönümü nedeniyle muhterem ağabeyim Hikmet Durak ve değerli eşi Ayten hanımın evlerinde tertiplenen anma toplantısını geçte olsa internetten öğrendim.Bu vesileyle Babama ve Necip amcamıza bir kere daha rahmet diliyor mekanları cennet olsun diyorum.
Mustafa HAZER 11 03 2010

TAZİYE

Doğanşehir eşrafından üstadımız Latif Durak’ın abisi merhum Necip Özbey’e Allahtan Rahmet başta kardeşi Latif Durak olmak üzere tüm Ailesine başsağlığı diliyorum ayrıca böyle anlamlı bir günde ÖZBEY Ailesinin yalnız bırakmayan Doğanşehirli Hemşehrilerime teşekkür ediyorum.Bu anlamlı davranış Doğanşehir’de yaşayan Doğanşehirlileri sevindirmiştir.

Hüseyin KARAASLAN
YENİ DOĞANŞEHİR GAZETESİ SAHİBİ