EMEK  

Sabretmeyi öğrenmek ne kadar zor.

Sabrın kıymetini anlamak ise belki bir ömür boyu sürüyor.

Hep acele ediyoruz ya, telaşımız bize vakit kaybettiriyor.

Koşar adım gittiğimiz yere, daha mı geç varıyoruz ne?

 Mutluyken de mutsuzken de aceleciyiz nedense.

 Bir ilişkiye başlarken de, bir aşkı noktalarken de.

 Bilmek de yetmiyor üstelik. İdrak bir yere kadar geliyor ancak.

Ondan sonra puf! Teorimiz sağlam da, pratikte habire sınıfta kalıyoruz.

Lafa gelince çok şey söyleyebiliyoruz, inci inci dizelerimiz ama söylediklerimizi hayata geçirme aşamasında daima ham, hep acemiyiz.

 Teoride kıdemli usta, pratikte henüz çırağız. Takıldığımız esas yer orası. Geçemediğimiz engeller orada.

Meşhur hikâyedir. Mesnevi’de anlatılır. Körlerle dolu bir odaya bir fil getirilir. Körlerden her biri filin bir parçasına dokunur, kavradığı ve tahayyül edebildiği sınırlı parçaya göre bütünü tarif eder. Söylenen her şey hem doğrudur hem yanlış. Hem ilgilidir hem eksik. Herkes sadece bir parçasını anlar resmin, tamamını kavramaktan aciz.
Peki insan bütünü anlayamaz mı? Zor ki ne zor. Ama olgun bir bakış açısına mümkün mertebe yaklaşabiliriz; gelebildiğince, olabildiğince. Birden fazla parçayı aynı anda kavrayabilmek içinse sabır, sükûnet ve emek lazım.

Sadi der ki:

Bir roman yazarken, bir film çekerken, bir albüm tamamlarken ya da ufacık bir bakkal dükkânı işletirken veya yepyeni lüks bir restoran açarken...

 Boyutları ne olursa olsun yaptığımız her iş, ürettiğimiz her eserde meselenin püf noktası emek, emek, emek.

 Başarılı insanların özel, hatta insanüstü kabiliyetleri olduğuna inanıyoruz.

Oysa kabiliyet hepimizde var, hem de gani gani.

Doğuştan nice yeteneklerle geliyoruz şu âleme.

 Ne var ki yeteneklerimizi ortaya çıkartacak emeği, direnci, dirayeti, kararlılığı ve inancı gösterme aşamasında tökezliyor, çuvallıyoruz.

Bizleri hayat boyu kâh öne çıkaran kâh kenarda ya da geride tutan esas ölçüt

kabiliyetlerimizin derecesi değil, verdiğimiz emeğin derecesi.

****************************

KENDİNİZİ YETERSİZMİ GÖRÜYORSUNUZ? YANILIYORSUNUZ 

Çin'de bir adam, her gün boynuna dayadığı kalın sopanın iki ucuna astığı testilerle dereden evine su taşırmış ...
 
Bu testilerden birinin yan kısmında çatlak varmış...

Diğeri ise hiç kusursuz ve çatlaksızmış; ve her seferinde bu kusursuz testi adamın doldurduğu suyun tümünü taşır, ulaştırırmış eve..
 
 Ama her zaman boynunda taşıdığı testilerden çatlak olanı eve yarım; diğeri dolu olarak varırmış
 
 iki sene her gün bu şekilde geçmiş.
 
 Adam her iki testiyi suyla doldururmuş ama evine vardığında sadece 1,5 testi su kalırmış...

Tabi ki kusursuz, çatlaksız testi vazifesini mükemmel yaptığı için çok gururlanıyormuş.

 Fakat zavallı çatlak olan kusurlu testi, çok utanıyormuş.
 
 Doldurulan suyun sadece yarısını eve ulaştırabildiği için de çok üzülüyormuş.
 
 İki yılın sonunda bir gün, görevini yapamadığını düşünen çatlak testi,ırmak kenarında adama şöyle demiş:
 'Kendimden utanıyorum. Şu yanımdaki çatlak nedeniyle, sular eve gidene kadar akıp gidiyor..'

 Adam gülümseyerek dönmüş testiye; 'Göremedin mi? Yolun senin tarafında olan kısmı çiçeklerle dolu.
 
Fakat kusursuz testinin tarafında hiç yok.

Çünkü ben başından beri senin kusurunu, çatlaklığını biliyordum..

 Senin tarafına çiçek tohumları ektim..
 
 Ve hergün o yolda ben su taşırken,sen onları suladın..
 
 2 senedir o güzel çiçekleri toplayıp,masamı süslüyorum.

 
 Sen kusursuz olsaydın, o çatlağın olmasaydı evime böyle güzellik ve zarafet veremeyecektim' diye cevap vermiş.

 Aslında hepimiz birer çatlak testiyiz her birimizin kendine has kusurları vardır.
 
 Fakat sahip olduğumuz bu kusurlar ve çatlaklardır hayatlarımızı ilginç yapan,mükafatlandıran, renklendiren..

 Etrafımızdaki her kişiyi,oldukları gibi kabullenin..

Onlarda ki kusurları değil, içlerindeki güzellikleri görün...
 İnsanları; eğer kusurları ve yanlışları, yani insan kimlikleri ile sevmeyi bilmiyorsak, sevmiyoruz demektir.